Deze foto is genomen op de top van de Merapi vulkaan (2.911 m) in de buurt van Yogyakarta (Java). Het is een zeer actieve vulkaan met een aantal recente uitbarstingen op zijn palmares. Bij de laatste explosie in oktober 2010 kwamen 353 mensen om het leven.  De Merapi behoort tot de 16 gevaarlijkste vulkanen ter wereld. Het is dus zeker geen slecht idee om je vooraf goed te informeren over de activiteit. Er vinden nog altijd geregeld kleinere explosies plaats.

De klim naar de top plan je best na middernacht, rond 1 uur. Zo mis je zeker de adembenemende zonsopkomst niet. Te vroeg vertrekken heeft geen zin want de kou zal je gegarandeerd de das omdoen tijdens het wachten op de ochtendzon.  De tocht is zwaar en de temperaturen kunnen tijdens de nacht tot tegen het vriespunt dalen, maar het is meer dan de moeite waard. Je begint er best niet aan als je je niet in al te beste conditie voelt.

De gemakkelijkste hikingroute is via het dorpje Selo / New Selo aan de voet van de vulkaan. In Yogyakarta kan je op verschillende plaatsen een volledige tour boeken, maar die vallen vrij duur uit. In (New) Selo kan je ook proberen een gids te verschalken voor minder geld.  Voor de trek naar de top reken je best 3 à 4 uur en wellicht zal je niet de enige buitenlander zijn.

We verblijven ’s avonds in een zeer primitieve kamer bij vrienden van onze gids. We krijgen er een heerlijk ruikende, crispy Ayam goreng (gebakken kip) voorgeschoteld. Klagen doen we niet. Zelfs niet als we onze slaapplek te zien krijgen, een muf ruikende oude matras in een donkere, betonnen kamer die eerder op een middeleeuwse cel lijkt. Maar who cares, de sfeer zit er goed in en het is toch maar tot middernacht he. We zijn uiteindelijk moe genoeg om toch een beetje de slaap te kunnen vatten. Soms horen we de kakkerlakken over de vloer ritselen maar ach, dat hoort er allemaal bij he 🙂

Vroeg uit de veren

Het doet echter geen deugd om rond middernacht uit je slaap te worden gerukt en te moeten vaststellen dat het ijzig koud is geworden. Ik heb slechts een gewone fleece meegebracht, eentje zonder windstopper en dat zal ik geweten hebben. Letterlijk klappertandend vertrekken we met lood in de knieën en een gehuurde zaklamp naar boven. Het is pikdonker maar het eerste deel van de tocht verloopt gelukkig over verharde weg, zeer steil maar te doen als je een sportieve ingesteldheid hebt. Het geeft onze geradbraakte met kou doordrongen lichamen toch een beetje de kans om in het tempo te geraken en wat op te warmen.

Onze gids is blijkbaar iets te zwaar doorgezakt gisterenavond want hij is totaal afwezig en elke minuut dat we even halt houden laat hij zich tegen een bosje of een rotsblok vallen en doet hij zijn ogen dicht onder zijn dunne batik cape. We beginnen zelfs te vrezen dat we de zonsopkomst gaan missen. Gelukkig lijkt hij van onze gezichten te kunnen aflezen dat er nog stevig moet gestapt worden. We steken een tandje bij en merken dat we stilaan de boomgrens naderen. We zitten op ongeveer 2.000 meter hoogte als de eerste zwaveldampen onze verkleumde neuzen binnendringen.

De geur van rotte eieren

De gids kijkt bezorgd in het rond. We bevinden ons amper 3 à 400 m onder de kraterrand als het tot ons doordringt dat we niet verder kunnen.  De lucht vult zich met intens stinkende zwaveldamp. De rook is rondom ons doordringend aanwezig. Het lijkt erop dat de Merapi te actief wordt om veilig verder te stappen. Het avontuur eindigt hier voor ons en dat doet onvoorstelbaar veel pijn want hoe mooi is het hier toch.

Als de zon stukje bij stukje haar lichtstralen boven haalt realiseren we ons pas ten volle in welke spectaculaire wereld we hier beland zijn. Heerlijke panorama’s rollen zich langs alle kanten voor ons uit. We dalen een stukje af om te ontsnappen aan de penetrante zwavelwolken en nemen even onze tijd om te genieten van de fenomenale kleuren die de opkomende zon hier laat zien. Deze setting is er eentje om van te watertanden. Het mag voor mijn part tot één van de mooiste ter wereld gerekend worden. Spijtig dat we niet tot de top kunnen geraken, maar hier kan ik ook mee leven.

De tocht terug naar beneden neemt evenveel tijd in beslag als deze naar boven. Afdalen van de Merapi vulkaan is soms erg verraderlijk door de gladde, wegschuivende stenen. Het is niet altijd even makkelijk om de balans te houden.
Eenmaal de zon helemaal boven de horizon zit loopt de temperatuur bliksemsnel op en moeten we zorgen voor voldoende bescherming. De lucht is drukkend en vochtig en we zweten ons te pletter.
Eenmaal terug in de jungle leidt onze gids ons naar een bescheiden, houten winkeltje ergens in een godvergeten plek in het woud waar we getrakteerd worden op een glas kokend hete thee, volgens de lokale bevolking de beste remedie tegen de hitte en het blijkt verdorie nog waar te zijn ook…

Schrijf uw commentaar